Florence goes to Panama !

No har eg vore heime i 2 veke, det var utrulig deilig å komme heim, men og kjempe rart. Nesten ingenting har forandra seg, og etter nokon dagar heime, er det som om eg aldri reiste. Eg har endå ikkje fått kontakt med vfammen siden eg kom heim, men eg skal fortsette å prøve å ringe. Eg var faktisk litt sjokkert over kor vansklig det var når eg var heime i huset mitt. Alt var på ein måte litt rart. Uansett om det var tinga mine som hang på veggen, og låg i skuffane mine så føltes det ikkje som om det var mine ting. Ting som hadde vore urørt i 1 år. Det verste er vel at heile året berre føles ut som ein drøm...

Dette blir nok mitt siste blogg inlegg på denne bloggen her. Takk til alle som lester bloggen min medan eg var vekke i Panama.

Chaaoitoooo! <3

Daa er det heimereise om nokon faa dager, herregud saa trist ! Eit kappittel i livet mitt tar slutt.

Naar eg kjem heim og faar kjapp internett skal eg heller legge ut mangen bilder, og mitt aller siste innlegg.

Naar eg reiste ifraa Norge visste eg i det minste at om eit aar kom eg heim, men naar eg reiser ifraa Panama, veit eg aldri naar eg kjem tilbake...

Gonna miss this place.

Mangen av daake trur at Panama er strandtura, fiesta, skyskrapara, palmetre, sol, lationes, og alle andre slags glamorose ting.Eg har kanskje vore litt med paa a faa daake til aa tenke sann, med mangen av bilda mine osv. Men Panama er rett og slett ikkje berre glamorost. Her blir ca 1 person drept kvar einaste dag, og folk bryr seg ikkje eingang fordi det er saa normalt. Kvinner er ikkje like masse verdt som menn, rasisme er noko heilt vanlig. At menn har pistol pa seg i gata for aa beskytte seg, er og heilt vanlig. Det at det av og til ikkje er vatn i huset pa dei varmaste dagane blir noko normalt.

 Ein normal familie faar ca 1000kr i mnd paa deling, og det er lonna til baade moren og faren, saa det er mangen av dei unge guttane som gaar ut i jobb saa tidlig som 11 aars alderen. Nokon av daake tenker naar daake ser paa bilda mine *Ho er jo ikkje paa utveksling, ho er jo berre paa stranda all day long* Men legge daake ut bilde av skulen, middag heime i huset, og andre vanlige ting) Nei. Fordi det er kvardagen daaka. Naar eg gjer noko goy, saa deler eg det med daake. Men eg deler ikkje dei verste tinga.

Masse av pengane eg fekk ifraa laanekassen har gatt til aa kjope vaskemiddel,mat, ta med vfamilien min paa kino( fordi dei ikkje har raad til aa bruke pengar paa slikt). Eg har faktisk ein kvardag her, med venner familie osv. Eg kranglar med vsoss om kven som skal vaske badet, og vmora mi seier til meg kvar sondag, at no er det paa tide aa rydde rommet mitt. Eg maa hjelpe til aa lage middag kvar dag i huset, og vaske som resten av damene. Eg har reglar eg maa folge. Kortid eg maa vere heime i huset, og om eg faar lov aa reise paa festen eg vil paa, og om eg faar lov aa henge med den gjengen eg vil vere med.

Det er desse smaa tinga som er vanskligast aa forholde seg til. Mangen av folka eg har vore med, har vmora mi forbode meg aa sjaa, fordi dei ikkje er folk du burde vere med. Som oftast har dette vore sant, til slutt. Men det er sanne ting eg likar aa finne ut for meg sjolv. Naar du sitter paa skulen, kan ein av klassekameratane dine komme high paa skulen, andre blir mobba av laeraren fordi han har nett fatt seg ein kjaereste ( ein gutt), ein pult i klasserommet er tom fordi den 17aar gamle jenta har nett blitt gifta vekk til ein gammal mann som har pengar, kunstlarearen flortar med dei fleste jentene i klassen, og dei tynnaste hundane du har sett, kjem gaande inn i klasserommet medan det er time. Men desse tinga her blir du nesten vande med, FORDI det er kvardagen din, rett og slett..om eg ikkje blir vande med da, blir eg berre sittande der og irritere meg over alt. Du maa sette pris paa kva du faar.

Her eg bur i Panama skjer det ikkje saa masse, saa du ma lage eit liv ut av det du faar. Til tross for mangen av dei dorlige tinga her i Panama er dei tinga med paa aa hjelpe meg aa laere, og a gjere aaret mitt her i Panama bade hardt og fantastisk.

Dette aaret mitt i Panama har nok vore bade det beste og verste aaret i mitt liv paa mangen forskjellige maatar. Det kjekkaste og det kjedeligaste, det lettaste, men og det hardaste. Eg anbefalar daake norske ungdom som trur at livet daake er hardt fordi daake har for mangen prover, eller fordi personen daake likar ikkje likar daake tilbake, eller kanskje foreldra daake ikkje lar deg kjope den nye mobilen daake har lyst paa. Reis ut i verda og opplev noko nytt, sjaa korleis andre folk paa din alder lever. Det vi burde sette pris paa er at vi har ein familie, eit hus, mat, venner og at vi bur i Norge, som virkelig er det beste landet aa bu i.

I tilegg har mangen av oss ogsa eit bonus. Vi reiser pa ferier med familien, vi faar den mobilen vi onsker oss, vi brukar datamaskiner paa skulen istedenfor kladdeboker, vi faar velge vore venner sjolv, vi har fine hus med fleire rom enn nodvendig, vi fekk meir enn nok leikar daa vi var smaa, ingen jobb i Norge er ein dorlig jobb. Eg har fatt ein slik bonus, eg fekk reise pa utveksling til Panama aaret 2010/2011.Eit aar eg aldri kjem til a gloyme.

 



I det siste har eg saa masse daudtid som eg ikkje veit kva eg skal gjere med. Det er greit aa ha ein dag med internett, senga. te drikking og venner paa besok, men no fole eg at det er paa tide at eg gjer noko vetigt. 

Saa for litt sida bestemte meg og Sabrina oss for aa gjere litt arbeid etter skulen, det blir voluntaer arbeid. Saa paa mandag reiste vi inn til SOS barnebyer i David og ein anna plass som heiter Nutri-Hogar.

SOS barnebyer har vel dei fleste hoyrt om, der eg reiste er det ein del smaa hus der barna bur i ein " familie" husa er delt opp i nr og kvart hus har ein " mor" det er ca 5 unger paa kvar "mor" . Henna jobb er aa forsikre at ungane har gjort leksa, lage maaltida og gje ungane kjaerleik. Om morningane reiser ungane paa skulen, og etter skulen har dei forskjellige aktiviteter sammen, og lekse hjelp. Eg var faktisk ganske imponert over livet der, kor godt dei faar det til aa fungere. Her fekk eg tilbud om aa laere engelsk, og hjelpe til med leksene deira etter skulen, i dei faga eg klara aa hjelpe til med. Trur det kan bli kjekt ! 

Nutri-hogar er ein plass der dei gjer naering til smaa babier, som har blitt fodt inn i familier som ikkje har pengar til aa gje dei den maten dei trenger.  Naar barnet er underaernaert blir barnet sendt til Nutri-Hogar, der barnet faar kjaerleik, mat, og maaangen leikar aa leike med. Dei tar og inn barn med psykiske problemer, som foreldra har valgt aa ikkje passe paa sjolv. Her i Panama, har ikkje dei saa stor kunnskap om kva dei skal gjere med folk som har slike problemer som downs sindrome og andre sjukdommar. Saa det var ganske trist aa sjaa nokon av ungane. Dei fleste ungane der er ifraa nyfodte til 2 aar gamle, saa har dei og noko 9 eller 10 aaringar som ikkje har familie. Du kan ikkje tenke deg kor mangen soooote babier det var der! Fekk nesten litt for ilt inni meg av aa sjaa paa det. Smaa ungar i forskjellige senger, med dei tynnaste beina som skal vere fulle med baby fett, eller unger med oppblaaste mager..men det er godt aa tenke paa at fleirtallet blir friske ! :) 

Naar eg kom heim var det vanskelig aa tenke paa nokon anna enn alle dei sote babiane som laag igjen der, som rakte ut hendene sine til deg, og smilte. Herregud for nokon sote sma! <3  Men etter masse tenking klarte eg ikkje aa bestemme meg for ein plass, saa eg skal nok jobbe begge plassa!  2 ganga i veka med babiane og 1 gang i veka hos SOS barna !  Eg trur det blir ein utrulig spennande og kjekk ting aa gjere, men og veldig hard paa mangen maata. Eg er ivertfall klar for noke nytt, og klar til aa ta utfordringa ! :)





12.04.11

What can I say? Snart er vi halveis inn i April og...tida gaar berre fortare og fortare.

I helga var det forst rydding av rommet mitt som stod for tur, og drikking av te. Eg var utrulig sleten , og trengte rett og slett litt tid for aa slappe av for meg sjolv med Freia melkesjokolade og te ifraa norge. Med eingang eg satt meg ned i senga begynte det a posregne, og mamma ringte. Det var deilig aa snakke med mamma i og med at eg ikkje var heilt i form. Ikkje noke store greier, berre folte meg litt nede. Saa det var deilig at Caroline kom om kvelden for aa besoke meg, vi gjekk ein tur for aa faa litt friskt luft. A gaa paa tur her, er ikkje akkurat noko vanelig, men vi hadde savna det ifraa Norge. Etter vi kom tilbake ifraa turen vaar, matte eg hjelpe vertsmora mi atter ein gang med aa forklare forskjellige ting til den nye utvekslingsstudenten ifra Thailand. 

Naar eg ser kor LITE han skjonna, klara eg nesten ikkje aa forestille kotr hardt det er, but then hey! Eg gjekk jo igjennom akkurat det samme, og herre saa vanskelig !! Eg er glad den tiden er over. Men det er kjekt aa klare aa oversette ting til engelsk saa lett ! :) 

2mnd - 2 veke igjen. Nesten litt nervos over aa reise heim ! 

30.mars

No som det er slutten av mars, har rengsessongen nettopp begynt paa nytt. Ohh nooo!

Men det er faktisk ganske deilig med litt pause ifraa sola, naar vi ikkje har sett regn om nesten meir enn 3mnd, men det betyr og mindre turar til stranda, skulearbeid og mindre brunfarge....

No har eg akkurat 2mnd og 3 veker igjen her i Panama, men det betyr ikkje at det er slutt paa aaret mitt heilt endaa ! Eg skal nyte kvar einaste dag eg har igjen her nede med gode venner, fint vaer og vertsfamilien min! Det er ogsa maangen fleire turar aa glede seg til innimellom som San Blas (AFS), Santa Catalina ( mest kjende surfestrand) Isla Coiba, Panama city turar, Bocas del Toro og sist men ikkje minst min mor kjem paa besok! :D Noko eg er utrulig glad for! Syns det passa perfekt at ho skal ta seg turen innom i midten av Mai, ikkje for seint i aaret, og ikkje for tidlig heller.

Har vore paa skulen i 1mnd no, og rutinene har begynt for fullt. Men det er heldigvis noko heilt anna no. Lettare aa faa venner, kan forklare alt for meg sjolv, ta provene uten problem, innleveringar, framforingar, lekser og folge med i timen etter normalt slik som i Norge. Men etter berre 1mdn foler eg meg allerede heilt utslitt! Begynt aa reise paa trening senter igjen, og det er heeeerliiiiig ! No er det berre aa miste fettet for eg kjem heim !  

 Eg kan innromme at savnet for varme dusjar, salat, grovbrod, tv-kos, sesongane, kald vind, bacon polse, og vaskemaskin med varmt vatn ( som faktisk vaska klena) er blitt storre enn for ! Men alt det gode her veier opp for dei smaatinga ! 

What can I say? I love it here!

Då reiste Caroline, Mille og meg til Panama city ( PTY), det var vel ein spontantur på sitt beste. Vi skulle egentlig til Isla Grande, i provinsen Colòn, men siden den blei ikkje noko av denne helga, bestemte vi oss for å ta oss ein tur til Panama city klokka 21:00 og vi var av gårde på nattbussen klokka 00:00! Vi kom fram til PTY klokka 06:00 om morningen, og satte oss ved nokon bord i terminalen for å slappe av litt. Vi satt der og halvsov ein stund, men vi fant ut av at det ikkje var så kjekt, så vi tok heller ein taxi ned til sentrum, der vi fant eit stort supermarked der vi kunne ete frukost. Der satt vi i litt over to timer, før vi stakk til « El parque Uraca» for å ta inn litt av bylivet rundt oss, før butikkane opna.

Klokka ti var det rett på Multiplaza, så vi hadde endelig ein plass å legge frå oss sekkane våra, og gå rundt å sjå litt i alle butikkane. Vi var så trøtte at det ikkje blei noko anna enn shopping på oss dei første timane, og siden det var vår andre gang til storbyen, hadde vi sett ein del av turist attaksjonane ifrå før.

Etter ein stund reiste vi til eit anna shoppingsenter, der vi skulle møte Ane ifrå Norge (Møre og Romsdal/ Molde) som vi også møtte då vi var i PTY før jul. Rett før vi møtte ho prøvde eg på ein kjole som eg likte, men som var ødelagt frå før, og det endte opp med att eg måtte betale for ein kjole som eg egentlig ikkje hadde tenkt å kjøpe. TIPS: sjekk alle kle før du prøve dei!!

Etter det var eg trøtt og lei, og ville ikkje meir shopping. Så vi bestemte oss for å ete middag på « El Coastway»

El Coastway, er ein lang vei med palme på kvar side, der folk sykler forbi, står på skateboard og rulleskøyte++ og du kan sjå heile skylinen til PTY. Må nok vere favorittplassen min i byen. Det var varmt og sola skein, som kvar dag her i panama. Vi satt oss ned på ein veeeldig fin restaurant, og stoorkosa oss der!

Seinare reiste meg og Caroline ut på ein ny nattklubb med voluntøren( god venn) Luis Felipe, som no bur i byen. Vi satt der rett ved « World trade center Panama» og fekk ein smakebet av utelivet til panama city, der hummer limosina og pynta folk passerte forbi. Vi reiste ganske tidlig tilbake til ei dame som vi sov hos, som budde ganske sentralt og i eit veldig trygt nabolag. Ho var utrulig hyggelig, og vi likte oss godt der ! Vi fant ut att der vi hadde budd sist gang, var ein av dei farligaste plassane å vere i PTY...oops!

Neste dag var det tidlig opp, og rett på litt sightseeing til Panama viejo, der det var gamle ruiner ifrå då dei spanske kom til Panama for første gang. Det var ganske interessant, you know me, I like history! Så var det på Dunkin Donuts for å møte Ane igjen og ete ein veldig good og «sunn» frukost! Så var det på Multiplaza igjen for å møte Håkon og ein venn av han Marius ifrå Norge (Trondheim/ Levanger) som var på besøk ein tur. Etter masse leiting fant vi dei endelig på ein bar...we should have guessed ! Hahah. Vi satt oss ute på ein restaurant, der vi satt mitt i alle skyskraperane, snakka norsk og lo over alt vi har opplevd dette året. « Dere har blitt Panamenere» var vel ein av dei første tinga Marius ( vennen til Håkon)sa, etter at vi syns prisane var dyre, og Håkon blei igjen på doen, fordi det var varmt vatn i vasken! Hahah.Vi kunne vel ikkje ha hatt det betre der og då! Når det begynte å bli kveld, klemte vi oss inn i ein minitaxi for å reise til «El Coastway» på nytt, men for å sjå skylinen til PTY på natta! Det er rart korleis bygninga kan vere så vakkre! For å sei det slik, blei ikkje den turen like komfortabel som vi hadde tenkt.

Vi valgte endelig ein restaurant, der vi bestilte oss masse god mat ( IGJEN). Marius prøvde seg ein del på spansken, og blei litt missforstått av og til, på både gode og dorlige måta ! Hahah, bra at han prøvde ivertfall! Vi satt der, såg ut over alle lysa ifrå PTY og båtane som køyrte forbi. Var deilig å endelig høyre litt ekte norsk humor, noko eg ikkje visste fanst før eg kom her. Vi satt der og snakka om alt utover kvelden, før det var tilbake til huset der vi sov, for å sosialisere litt med dama som vi budde hos! Rart kor vanelig det har blitt å reise til eit random hus, med folk ein aldri har møtt før, det har vel blitt ein vane å føle seg heime kor som helst ein er.

Når eg står opp klokka 11:00, rumler det i magen. Risen koker på ovnen og eg kan kjenne lukten av kjøttet som heller på å bli frityrsteikt. Mi tia ( tanta mi) kjem med søskenbarna mine kvar morning i veke dagane, så dei er allerede godt i gang med å springe rundt huset, der fjernsynet står på barnekanalen, der ein kan høyre «Svampe-bob» eller « Scooby-doo» på full guffe. Radioen til arbeiderane som jobbar med å lage møbler er også på, og eg kan høyre nokon av menna synge med, med sine « flotte» stemmer. Hønene har begynt å kakle på nytt, medan dei også venter på at det snart er almuerzo ( lunsj).

Eg står opp av senga mi, som knaker berre eg beveger litt på beinet mitt, sengen min er heimelaga, og har litt av eit sjarm. Eg klarer fort å komme meg ut av senga, og rett inn på badet. Der det er nokon hol igjennom veggen, isteden for vindu, så hønene blir nok endå lettare å høyre. Eg kjem meg fort inn i den iskalde og forfriskande dusjen, der « shower-gel» ikkje finst, men ein liten oransj såpe som kosta 50øre. Så kvar morning må eg skrubbe meg godt inn med såpe, der eg står halveis inn i dusjen. Det tar ikkje lang tid før ein får ein teknikk på korleis ein kan vaske kroppen uten at ein må stå under dusjstrålen for lenge, der ein kan risikere kuldesjokk. Eg tar fram det tørre handklede som eg vaska for hand dagen før, berre for å vere sikker på at den er ekstra rein.

Etter at eg har fått på meg klena, går eg på kjøkkenet. Eg har ingen dør, men ein gardin som henge ned. Rett utafor rommet mitt er kjøkkenet der mamà står og laga ferdig lunsjen. For det er veldig viktig at den er ferdig 11:30. Slik at papà blir fornøgd. Eg hjelper til med å gjere maten ferdig, og får som oftast jobb som å skjære opp grønnsakene. For som mangen av dåke veit, så er ikkje eg den flinkaste i kjøkkenet

Etter at eit stort talerken er servert til papà, går eg ut i hagen for å henge opp dei våte klena, og ta ned dei tørre. Hønene springer rundt omkring overalt, og arbeidsmenna tar til med å plystre og vinke til meg, der eg står i heimeklena mine « stor gammal t-sjorte og treningsshorts ) og håret mitt rett opp på hauet mitt, i eit strikk. Hundene begynner å følge etter meg, og eg prøver hardt å ikkje trakke i noko hønebæsj! Hagen består av ein heil haug med banantre, som står plassert overalt. Det lukter hønsebæsj, blomster, vaskemiddel og brent plastikk. Her i Panama brenner folk bosset sitt sjølv ute i hagen, fordi det kjem som oftast ikkje nokon som henter bosset her sånn som i Norge. Snakk om CO2 utslepp.

Når eg kjem inn igjen, stikker papà ut for å jobbe, og vsøskena mine sitter rundt fjernsynet med ein plastikk skål i hendene sine, som består av ris, kjøtt og bønne, og frityrsteikte Maduros, som er ein anna type banan. Maten eter ein vanligvis med skei. Dei sitter med auga klistra til fjernsynet, og godt fornøgde med at dei endelig får ete. I mitt hus er det slik at mannen i huset, skal ete ferdig først, og så kan resten ta til med å forsyne seg.

Når eg er ferdig med å ete, og sosialisere mykje med familien, vaskar eg utafor huset...as always.

Når klokka nerma seg 14:00 får eg lyst ned til sentrum for å vere med venner, eller ta meg ein tur til internett kafeen. Det er nok ikkje berre å gå sin vei. Først må ein spørr om lov. « Puedo ir al cyber con mis amigos, y despues quiero ir a la panadaria para comer!» Her må ein alltid spørr « kan eg» og aaaldri « eg skal» Eg får nok alltid svaret ja, men det å spørr er så utrulig viktig. Om ein berre reiser ein plass, og ikkje har spørt først, kan det bli konsekvensa, her kan ein ikkje berre sende melding og spørr om lov. Ein må alltid spørr om alt i huset først, før ein reiser ut. Om ein gløymer noko kan ein ringe, men meldingar er ikkje noko populært.

Eg stikker ut på veien, utafor huset og venter på at enten ein buss eller taxi kjem. Om ikkje eg skal hente Caroline på veien, tar eg som regel bussen som går forbi ganske ofte. Medan eg venter, tuter bilane og folka vinker, heeeeilt til du vinker tilbake, og roper « Hooolaaa maaaamiiii» ut glaset. Det er mykje boss overalt, og naboungane blir kjefta på av foreldra og springer rundt huset nesten nakne. Bilar med frukt og grønne banane « plàtanos» køyrer forbi på veg ned til sentrum. Sola steiker ned på meg der eg står, og som regel går eg litt nedover veien for å stå under eit papaya eller palmetre medan eg venter.

Der kjem bussen, der ein gutt/mann frå alderen 11- 45 opna døra. Han er dunka i parfyme( som alle panamenarar) og helser på deg, og seier kor du skal plasere deg på bussen. Fordi som oftast må ein stå i midten av bussen, eller sitte på ein slags pute ved siden av sjåføren. I bussane her i Panama har dei klart å lage ein slags sitteplass på alle slags mulige rare plassa. Det dundra latin-amerikansk musikk på radioen og du kan kjenne den deilige air- condition og lukta av jordbær eller kokosnøtt « wunderbaum»

Eg betaler 30cent = 0,05kr for bussturen ned til sentrum. I sentrum er det mangen små butikker overalt, mangen hårfrisører, bankar, bakeri, matbutikker, fin park der dei selger mat og har frukt marked. Ein trafikk av guletaxiar, bussar, andre bilar og panamenske « cowboys/girls»på hest suser forbi. Urfolk mødrene frå provinsen min ligger strøtt utafor butikkane, med ein liten baby i armen og som oftast to andre små jenter. Som går rundt og tigga etter penger, medan mora ligger i skyggen med ungen. Det lukter alt ifrå frukt, til ris, kylling, kjøtt, brød, spy, alkohol, eksos, og alle andre luktar du kan tenke deg. Du kan høyre ein blanding av all slags musikk som dundra i all forskjellige retningar og menn og kvinne som selger, is, saft, grønnsaker og brente filmar.

Eg kjøper med meg det eg trenger og setter meg som oftast ned i parken for å drikke verdens beste jordbær smoothie for 6kr med venner. Før klokka 18:00 eller 21:00 må eg vere tilbake i huset. Det variera frå dag til dag. Før var det veldig strengt at eg måtte vere heime i huset klokka 18:00. Men no som eg har fått tilitten til mamà kan eg vere ute lenger. Vi reiser ganske ofte ein gjeng ned til elva for å bade og sosialisere oss der. Å badet i elva, er noko alle panamenske folk elskar! Tanta mi ( som eg har eit veldig godt forrhold til no) fortalte meg om at når ho var ung, var elva livet henna. Ho vaska seg der nede, ilag med alle dei 6 søskena henna og mora. Dei vaska kle, bestikk, fat, seg sjølve og ein heil del andre ting nede ved elva. Ho ville vere ved elva frå soloppgang til solnedgang og berre leike seg der kvar dag i sommaren. Ho fortalte meg at ho kan hukse såå godt den første gangen ho prøvde ein dusj, når ho var nesten i tenåra. Ho sa at ho grein og grein, for aldri hadde ho vore med på ein meir kjedelig måte å vaske seg sjølv på... Dåke tenker kanskje at dette høyrest overdrevent ut, men med alt eg har skreve her, har eg fortsatt ikkje klart å forklare halvparten eingang. Eg kan rett og slett ikkje forklare det, det må opplevast!

Nei, slik er det nok ikkje her. Det er vel det som gjer det endå meir vanskelig å få tid til å opptadere bloggen min. Men eg prøve no å skrive nokon innlegg når eg får tid. Her blir det berre internett på meg når eg har tid og penger, siden eg må ned til « sentrum» av Bugaba når eg skal på internett. Her er eg ikkje innlogga på Facebook dagen lang. Men den følelsen når eg endelig har komt meg på internett igjen og har ein heil haug med notifications som eg ikkje får sett igjen er alltid like deilig.

Internett har begynt å bli meir vanelig her i Panama, og fleire familier har begynt å få trådlaust i huset. Men det har ikkje vi. Av og til om kveldane kan eg virkelig savne å sitte på dataen min for å lese blogga, nyheter, MSN, Facebook, Skype og andre ting ein gjer på nettet. Men eg veit at det er best for meg at eg ikkje har det. For dei gangane eg kjeda meg, hjelper eg heller vmor med middagen, leika med vsøskena mine, eller ser film med vsøss. Den følelsen av å komme seg på nettet for å snakke med venner og familie, kan eg nesten ikkje beskrive.Det er nesten rart kor masse internett kan bety for folk. Men det er fortsatt aller best å bli ringt på mobilen. Uansett om eg har vore her i over 6mnd no, er følelsen fortsatt like stor når eg ser at mamma og pappa ringe meg, og eg blir fortsatt like skuffa når eg ser at eg har eit tapt anrop frå nokon heime i Norge.

Eg kan ikkje beskrive det, men den følelsen eg får når nokon av mine venner eller familie ringer meg er så stor, og eg får så stor glede av det. Eg setter virkelig stor pris på det ! Eg skjønner at det koster masse, men berre 1minutt kan gjere heile dagen min betre! Eg har gløymt så mangen stemmer, og det einaste eg veit av korleis vennane mine ser ut er det nye profilbildet deira på Facebook. Det er ein rar følelse å vere så langt vekke ifrå alt, og vete at om  ikkje  så lenge skal eg tilbake til mitt « gamle» liv. Det gjer meg nesten litt redd, men på samme tid så spent. Nesten som å begynne på nytt, der ting er blitt ukjendt, men likevel kjendt for meg. Der lufta er frisk, og vinden kald. Der det er grantre og ikkje palme, på den andre siden av atlanterhavet, i eit stort land oppe i Nord. Eg huksar ikkje korleis ting i Norge lukter, og eg har gløymt korleis mangen ting ER.

Om 4,5 mnd sitter eg på flyet til Norge igjen, eg har komt over halveis i dette utvekslingsåret mitt, det mest fantastiske året i livet mitt. Fantastisk på både gode og vonde måtar. Der eg har lært så mykje, satt meir pris på det eg har. Fått tid til å tenke om ting, og irritere meg over nokon ting som var viktig for meg før. Eg er spent over det eg har framfor meg, eg har fått inspirasjon, eg gler meg til å begynne på skulen igjen, komme med mine meiningar om ting eg har sett her, vise kven eg er, eg har fått tid til å drøyme...

Eg har lagt mine mål,mine ambisjonar er større enn før, eg har virkelig fått ein stor livsglede, og eg kan virkelig sei at når eg tenker på det eg har framfor meg kribler det i magen, kanskje fordi eg er redd og nervøs, og angsten av at kanskje eg ikkje kjem til å klare å gjere det så bra som eg vil. Men mest fordi eg er så utrulig spent over kva som skal skje.

Eg veit at om 4mnd kjem eg til å vere klar for å komme heim som den personen eg er. Eg føler at eg har fått ein personlighet, ein identitet som er min. Den tanken av at eg kan komme tilbake til Norge og prøve å gjere ting betre enn før med både skule, venner og familie, gjer meg glad. No more 24/7 internet for me, det er NO livet skal levast

I dette innlegget her skal eg faktisk vise korleisein vaskar kle i panama! Heheh.

Interesting??

Forst vasker du her...                                og saa her!

1. Fyll opp ei botte med vatn.

2. Sjekk at det er saape !

3. Ikkje bland farga kle med kvite, og sett klor i botta med kvite kle.

4. Undertoy MAA vaskast for hand   -    saa maa du kna klena som ein deig. Det er det som blir hardt for hendene.

5. Vask alle klena godt..saa la dei ligge i vatnet i nokon timar naar dei er blitt vaska.

6.fyllopp vaskemaskina med vatn, her er det ikkje slik som i norge der det kjem varmt vat automatisk...

7.Skru paa nr 15

8. Laer aa lag panamensk lunsj med vmor " arroz con pollo" medan du venter paa klena.

8.Heng opp klena til tork!                         V-soss ute i hagen, leiter etter egg til middag !